Parels van Verdriet

Gedichten over een zoektocht in het donker

Nadia, de zus van Lucinda van de Ven (1979) werd op 1 oktober 2002 vermoord. Een jaar later stierf de vader van Lucinda aan kanker. Om haar intense gevoelens van verlies, eenzaamheid en woede te verwerken schreef zij gedichten.

Met Parels van verdriet wil Lucinda rouwende mensen helpen om de gevoelens waarmee zij worstelen bespreekbaar te maken. Bovendien geeft zij de naaste omgeving inzicht in de belevingswereld van mensen die een groot verlies meemaken. De illustraties bij de gedichten zijn foto’s van kunstwerken, die gemaakt zijn door haar vader en moeder.

 

Een oogstrelend mooi uitgegeven boek met gedichten van Lucinda van de Ven geschreven na de moord op haar enige zus, Nadia van de Ven. Ze zoekt naar woorden om iets weer te geven van haar zoektocht in het donker: haar innerlijke strijd waarin ze heen en weer geslingerd wordt tussen heftige gevoelens van liefde, leegte, wanhoop, opstandigheid, verlatenheid, verlangen en nog zoveel meer. Na de dood van haar zus wordt haar leven een gevecht om te overleven en zich staande te houden in een wereld waarin het contact met andere mensen uiterst precair is geworden. In de gedichten lijkt ze langzaam maar zeker te leren leven met haar afwezige zus en vader en haar eigen levenslust weer te gaan omarmen. Aangrijpend, kostbaar en ontroerend zijn niet alleen deze gedichten maar ook de prachtige afbeeldingen van de kleurrijke schilderijen van haar vader en de indrukwekkende beelden van haar moeder. Parels van liefde…. – Minke Weggemans, auteur van: Broederziel Alleen, Rouw in de zijlijn en Broers rouwen ook

 Voorwoord

In Parels van verdriet zie je de weg die ik ben gegaan, na de moord op mijn enige zus: Nadia Greta Celine (Nadia) van de Ven, (Amsterdam, 2 januari 1977 – Utrecht, 1 oktober 2002). Het was een reis door een land waarin ik de weg niet kende*.

Toen mijn zus stierf, was ik 23 jaar. Ik studeerde geneeskunde in Amsterdam, woonde op kamers en had geen relatie. Na het verlies van Nadia schreef ik gedichten om alle verdriet, wanhoop en woede te kunnen overleven. Ik hoop dat mijn Parels van verdriet andere mensen zullen raken en troosten.

De gedichten zijn geïllustreerd met schilderijen en beelden gemaakt door mijn vader, mijn moeder en mijzelf. Mijn vader, William Ruben Everhart (William) van de Ven, (Paramaribo, 20 februari 1939 – Zaandam, 13 november 2003) had traumatisch hersenletsel. Tijdens de laatste tien jaar van zijn leven verloor hij langzaam de grip op zijn bestaan. Door te schilderen, te boetseren en te beeldhouwen, kon hij zijn emoties kwijt. In zijn werk zie je iets terug van de flamboyante Surinaamse man die hij ooit is geweest.

Na het verlies van mijn zus en vader is mijn moeder Minke van de Ven – de Jong (1944), gaan beeldhouwen om haar gevoelens van rouw letterlijk vorm te geven.

Door mijn gedichten te illustreren met de kunstwerken van mijn vader, mijn moeder en mijzelf, heb ik de verbroken verbindingen in ons gezin kunnen herstellen.

De verbindingssteen tussen het graf van William en Nadia van de Ven

Lucinda van de Ven, oktober 2012

*Naar het boek van Carel ter Linden, Een land waar je de weg niet kent.

Lees of beluister een aantal gedichten.

Meer lezen over het ontstaan van deze gedichtenbundel?

Parels van verdriet bestellen.