Het verhaal achter Parels van verdriet

paarden1

Van droomwens naar realiteit in 11 weken!

Gedichten schrijf ik al zo lang ik me kan herinneren. Door de contacten die ik opdeed tijdens de Bijzondere Verhalenbeurs in 2012, kan ik mijn verhaal nu ook met anderen delen. 

Na de moord op mijn zus Nadia, in 2002, kwam ik in een orkaan van emoties terecht: ik kon alleen maar rouwen door mijn gevoelens van wanhoop, pijn, gemis en eenzaamheid letterlijk van mij af te schrijven. Nadia haar plotselinge sterven en het overlijden van mijn vader, een jaar later, confronteerden me met zulke heftige gevoelens dat ik in korte tijd een stroom van gedichten produceerde. Vaak was daarvoor een duidelijke aanleiding. Dan wist ik: “Ik moet nu pen en papier pakken, anders ben ik het weer kwijt.” De essentie, het vervatten van mijn gevoel in woorden, kostte me vaak minder dan vijf minuten. Later schaafde ik de tekst en interpunctie nog enigszins bij.

In eerste instantie liet ik mijn gedichten alleen aan mijn moeder lezen, later ook aan familie. Henriëtte, mijn nicht, wees mij er al in 2005 op dat ik mijn gedichten zou moeten publiceren; zo hartverscheurend mooi vond zij ze. Ik vond mijn gedichten echter daarvoor veel te persoonlijk. Naarmate ik verder kwam in mijn rouwproces, veranderde dat gevoel. Er zijn zo weinig boeken over hoe het is om je (enige) zus of broer te verliezen; ik zou daarin verandering kunnen brengen! Maar ik wist niet hoe ik het moest aanpakken: waar vind je een geschikte en betrouwbare uitgever en hoe kon ik het financieren? Dus bleef mijn droom op de plank liggen, ergens in een hoekje van mijn achterhoofd. Ik pakte steeds meer mijn leven op, studeerde af, ging werken en vergat, door al mijn drukke bezigheden, langzaam maar zeker mijn wens.

In april 2012 had ik een terugval. Op mijn werk ging het niet goed. Ik voelde mij enorm somber, was onzeker en dacht ontzettend negatief over mijzelf. Het verdriet om Nadia achtervolgde mij; ik miste haar zo. Ik kon toen nog niet erkennen dat ik een burnout had. Wel wist ik dat er iets moest veranderen in mijn leven. Ik besloot naar een tekencoach te gaan. Direct na mijn eerste sessie kreeg ik een ingeving. Ik wilde op een bijzondere manier stilstaan bij de tienjarige sterfdag van mijn zus: door een expositie te organiseren waarin beeldhouwwerken van mijn ouders en schilderijen van mijn vader te zien zouden zijn, samen met mijn gedichten. Met deze expositie wilde ik niet alleen een eerbetoon geven aan mijn overleden zus en vader, maar tevens begrip vragen voor rouwende mensen.

Goed voorbereid

Begin september stuurde Brenda, een goede vriendin, mij een linkje over de Bijzondere Verhalenbeurs: “Is dit niet iets voor jou? Je wilt toch je gedichten uitgeven?!” Ik twijfelde erg of ik mij wel hiervoor moest opgeven, omdat ik nog steeds erg moe was. Bovendien wist ik dat het ontzettend lastig is om gedichten te publiceren: de afzetmarkt voor gedichten is, in vergelijking met andere teksten, zeer beperkt. Na overleg met de organisatie van de verhalenbeurs, besloot ik toch een poging te wagen. Ik bereidde mij goed voor en keek met welke mensen ik tijdens de beurs in contact wilde komen.

Overleg met uitgevers

Tijdens de Bijzondere Verhalenbeurs bleken de aanwezige uitgevers, zoals ik al had verwacht, unaniem in hun oordeel: een boek met een verhaal over mijn ervaringen wilden zij zeker uitgeven, maar voor gedichten zagen zij geen afzetmarkt. Ze vertelden mij dat ik mijn gedichten wel in eigen beheer kon uitgeven, via printing on demand. Met een grafisch vormgeefster besprak ik hoe ik mijn gedichten met illustraties zou kunnen omlijsten. Zij adviseerde mij om bij zoveel mogelijk gedichten foto’s te plaatsen van de kunstwerken van mijn ouders. Achteraf ben ik heel blij met dat zij dit advies heeft gegeven; de afwisseling tussen tekst en beeld is echt een verrijking en onderscheidt mijn boek zichtbaar van andere gedichtenbundels. Aanvankelijk leek door deze keuze de verkoopprijs van mijn gedichtenbundel echter veel te hoog te gaan uitvallen. Printing on demand viel zodoende af. Uiteindelijk heb ik daarom mijn boek laten drukken: naast de 60 gedichten zijn er 53 kleurenfoto´s in Parels van verdriet opgenomen!

Precies 2 weken na de verhalenbeurs had ik een afspraak met Erik Kunst van uitgeverij MultiLibris, tijdens deze afspraak luisterde hij naar mijn verhaal over de dood van mijn zus. Hierbij realiseerde hij zich dat Nadia haar dood een bekende moordzaak was, waardoor ik al makkelijke in contact kon komen met allerlei media. Diezelfde contacten zou ik nu kunnen benaderen met de vraag om aandacht aan mijn gedichtenbundel te besteden. Erik verklaarde zich daarom bereid om mijn gedichten uit te geven en de vormgeving te verzorgen, als ik zelf de verantwoordelijkheid voor alle promotionele activiteiten op me zou nemen.

De bijkomende werkzaamheden

De deadline voor mijn gedichtenbundel stelden we op 29 december: de dag dat de expositie over Nadia werd geopend. De mensen die de expositie bezochten, zouden dan meteen mijn boek kunnen kopen. Een intensieve periode volgde. Helga Janssen van Fotostudio 68, fotografeerde alle beelden en schilderijen; ik moest vervolgens bedenken welke foto het beste bij welk gedicht zou passen. Bovendien bleken mijn gedichten en de bundel nog wel enige tekstredactie te kunnen gebruiken. Daarmee heeft Daniëla Postma van Levenstekst mij geholpen. Haar ontmoette ik eveneens op de Bijzondere Verhalenbeurs. Daniëla verzorgde de eerste correcties en gaf daarnaast nog allerlei andere adviezen. Samen met mijn nicht Henriëtte zette ik vervolgens de laatste puntjes op de i. In de tussentijd maakte Marjon Saft van Saft Websites, een website over mijn boek, zodat mensen ook op internet informatie over de expositie en gedichtenbundel konden vinden. Iedere fase vroeg veel aandacht en concentratie van me: alles moest ook gevoelsmatig blijven kloppen en niet alleen maar ‘technisch’ goed zijn…

Het resultaat

Op 8 november 2012 (een maand na onze eerste afspraak) leverde ik het definitieve tekstbestand bij de uitgever aan. Een week voor de expositie, op 21 december 2012, hield ik Parels van verdriet, gedichten over een zoektocht in het donker in mijn handen! In een tijdsbestek van slechts 11 weken heb ik een jarenlange wens uit laten komen! Sindsdien is mijn leven in een stroomversnelling terechtgekomen: ik geef regelmatig interviews, samen met mijn moeder organiseer ik gemiddeld een keer per jaar een expositie met de kunstwerken uit Parels van verdriet en daarnaast ben ik samen met journalist Richard Grootbod ook nog ik bezig om een documentaire over Nadia te maken. Als gevolg van al deze activiteiten, ligt de verkoop van mijn boek boven het maximum van de gemiddelde oplage van dichtbundels van onbekende dichters. Al deze ontwikkelingen en de bijzondere mensen die ik tijdens het uitgeefproces van mijn boek ontmoet heb, hebben het herstel na mijn burnout beslist positief beïnvloed en het verdriet om Nadia verzacht!